ҒАРБ АДАБИЙ ТАФАККУРИНИНГ ЎЗБЕК АДАБИЁТИГА ТАЪСИРИ - Алланазарова, Ф.К. (SCIENCE and SOCIETY, 2024)
Мақолада, ёзувчи ўзининг ҳар бир асарида – рамзни хаёлот дунёсида яратилиши ёки мавжуд хаёт ҳақиқат ҳам бўлиши мумкинлиги таькидланади. Н.Эшонқул ҳикояларида метафора – рамз универсаллик касб этиб, жамиятнинг ичкарисидаги мувозанатга салбий таъсир кўрсатадиган иллатларни фош қилишга қаратилганлиги борасида сўз юритилади. У муҳаббат ёки бирор бир жамият ҳаёти ҳақида бўладими, туш ва ўнгаро кечаётган одамзод умрини сарҳисоб қилганлигида қабариб кўринади. Мифопоэтик унсурлар ғарбликларнинг тасаввуридан жуда фарқ қилади. У баъзи ҳикояларида исмсиз қаҳрамонлар тақдиридан сўз юритганлигининг шоҳиди бўламиз. Ҳикояда исмсиз қаҳрамонлар ҳаётига оид шу қадар аччиқ ҳақиқатлар муаллиф тасаввурида гавдалантирилади. Унда ёзувчи бир вақтнинг ўзида ҳам ҳикоячи, ҳам ровий, ҳам воқеликни бевосита иштирокчиси каби тасаввур уйғотади.